در افسانه ها آمده روزي که خداوند جهان را آفريد فرشتگان مقرب را به بارگاه

خود فرا خواند و از آنها خواست تا براي پنهان کردن راز زندگي پيشنهاد بدهند

يکي از فرشتگان به پروردگار گفت: خداوندا آنرا در زير زمين مدفون کن

فرشته ديگري گفت: آن را در زير درياها قرار بده

و سومي گفت:  راز زندگي را در کوهها قرار بده

ولي خداوند فرمود: اگر من بخواهم به گفته هاي شما عمل کنم فقط تعداد

کمي از بندگانم قادر خواهند بود آن را بيابند در حالي که من مي خواهم راز

زندگي در دسترس همه بندگانم باشد

در اين هنگام يکي از فرشتگان گفت فهميدم کجاهي خداي مهربان راز

زندگي را در قلب بندگانت قرار بده زيرا هيچ کس به اين فکر نمي افتد که

براي پيدا کردن آن بايد به قلب و درون خودش نگاه کند

و خداوند اين فکر را پسنديد

قبله من

چه قدر ساده و آرام،

چه قدر صبور و صميمي،

تو در من آميختي.

باور کن تو را در اولين نماز نخوانده جستجو کردم

که هنوز به قنوت گريه نرسيده سلامم دادي.

بعد...

من ماندم و دستان پر دعايي

که به آسمان پر استجابت چشمانت آويخته شد.

اصلا بيا و تو بگو...

تو بگو کدامين سو قبله ي من است!؟

قطره دلش دريا مي خواست..خيلي وقت بود که به خدا گفته بود.هر بار خدا مي گفت:از قطره تا دريا راهي است طولاني...راهي از رنج و عشق و صبوري.هر قطره را لياقت دريا نيست.قطره عبور کرد و گذشت...قطره ايستاد و منجمد شد..قطره روان شد و راه افتاد و به آسمان رفت.هر بار چيزي تازه از رنج و عشق و صبوري آموخت.تا روزي که خدا گفت:امروز روز توست...روز دريا شدن....و خدا قطره را به دريا رساند..قطره طعم دريا را چشيد..و طعم دريا شدن را...روز ديگر قطره به خدا گفت:از دريا بزرگ تر...از دريا بزرگ تر هم هست؟؟..خدا گفت :آري هست..

قطره گفت پس من آن را مي خواهم..بزرگ ترين را..بي نهايت را..خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت: اين بي نهايت است...آدم عاشق بود...دنبال کلمه اي ميگشت که عشقش را توي آن بريزد..اما هيچ کلمه اي توان سنگيني عشق را نداشت...قطره از قلب عاشق عبور کرد..آدم همه عشقش را توي يک قطره ريخت...وقتي قطره از چشم عاشق چکيد..خدا گفت:حالا تو بي نهايتي...چون که عکس من در اشک عاشق است......

زندگی به مرگ گفت : چرا آمدن تو رفتن من است ؟ چرا خنده ی تو گریه ی من است ؟

مرگ حرفی نزد!!!

زندگی دوباره گفت : من با آمدنم خنده می آورم و تو گریه من با بودنم زندگی می بخشم و تو نیستی

مرگ ساکت بود

زندگی گفت : رابطه ی من و تو چه احمقانه است !!! زنده کجا ، گور کجا ؟ دخمه کجا ، نور کجا ؟ غصه کجا ، شور کجا ؟

اما مرگ تنها گوش می داد

زندگی فریاد زد : دیوانه ، لااقل بگو چرا محکوم به مرگم ؟؟؟

و مرگ آرام گفت :

تا بفهمی عشق، مهربانی بیهوده نیستند اگر تا زنده ای قدر

نمی دونی حداقل با مرگش بفهمی.

خدایا تا زنده ام معنی عشق بفهمم نه با مرگم

آمین یا رب العالمین

اي تو بهانه واسه موندن
اي نهايت رسيدن
اي تو خود لحظه بودن
تو طلوع صبح خورشيد ودميدن
اي همه خوبي، همه پاكي
تو كلام آخر من
اي تو پر از وسوسه عشق
تو شدي تمامي زندگي من